وبلاگ گروهی دانشجویان دانشگاه اصفهان

16 آذر

sui1 — Fri, 04 Dec 2009 11:26:42 GMT

sui1 — Thu, 03 Dec 2009 11:26:18 GMT

sui1 — Wed, 02 Dec 2009 19:43:18 GMT

سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.

sui1 — Fri, 06 Nov 2009 10:25:50 GMT

سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.

خوشه‌ی ستاره‌گان یخین

ماهی سایه را که گشاینده‌ی راه سپیده‌دمان است

تشییع می‌کند.

انجیربن با سمباده‌ی شاخسارش

باد را خنج می‌زند.

ستیغ کوه همچون گربه‌ای وحشی

موهای دراز گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.

«ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟»

اکونومیست: نوامبر [آبان] سبز در ایران

sui1 — Fri, 06 Nov 2009 10:25:25 GMT

اکونومیست: نوامبر [آبان] سبز در ایران

اکونومیست: مردم با استفاده از مراسم رسمی علیه دولت خود تظاهرات کردند

هفته نامه اکونومیست چاپ لندن در مطلبی در شماره 5 نوامبر این نشریه گزارشی را به تظاهرات مخالفان در روز 13 آبان (4 نوامبر) در شهرهای ایران اختصاص داده و به ارزیابی این واقعه پرداخته است.

این مطلب در اشاره به نماد سبز مورد استفاده مخالفان دولت محمود احمدی نژاد با عنوان "نوامبر سبز: مخالفان بار دیگر به خیابان ها می ریزند" چاپ شده و در آن آمده است که سی سال پیش، تصاویر پنجاه و دو ایپلمات آمریکایی که دانشجویان ایرانی آنان را در سفارت ایالات متحده در تهران به گروگان گرفته بودند جهانیان را متحیر ساخت.

اکونومیست می نویسد سالروز این واقعه در هفته جاری، صحنه های محسور کننده تری را به همراه آورد زیرا مردم ایران با بهره برداری از فرصت برگزاری مراسم رسمی، بار دیگر به خیابان ها ریختند تا این بار علیه دولت خود و محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری بحث برانگیز این کشور دست به تظاهرات برنند که انتخاب مجدد او در ماه ژوئن هنوز محل مناقشه است.

این هفته نامه می افزاید که از زمان راهپیمایی روز قدس در اواسط ماه سپتامبر که تظاهرکنندگان یک مراسم دولتی را به نفع خود به تظاهرات ضد دولتی تبدیل کردند، جنبش سبز، نامی که مخالفان برخود نهاده اند، گردهمایی عمده ای برگزار نکرده بود اما در روز 4 نوامبر (13 آبان)، با وجود اخطارهای هول آور مقامات، هزاران تن به خیابان ها ریختند و تظاهرات گسترده ای در تهران، و براساس گزارش ها در سایر استان ها و شهرها از جمله اراک، اصفهان، مازندران، رشت، شیراز و تبریز برگزار شد.

اکونومیست می نویسد که فضای مجازی شبکه های اینترنتی ناگهان با سیل گزارش اعتراضات مخالفان، همراه با فیلم های ویدیوئی و عکس های آنها، به جنب و جوش در آمد هر چند امکان آن نبوده است که شمار تظاهرکنندگان در نقاط مختلف را به درستی تخمین زد.

طرفداران دولت حمایت خود را از رهبران جمهوری اسلامی ابراز داشتند

نشریه بریتانیایی در ادامه به حضور مهدی کروبی در راهپیمایی اشاره کرده و می نویسد که آقای کروبی، از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری که از آن زمان به بعد صریح اللهجه ترین منتقد دولت احمدی نژاد و انتخاب مورد مناقشه او بوده، در خیابان های تهران حضور یافت اما پس از آنکه اتومبیل و محافظانش هدف حمله نیروهای امنیتی قرار گرفتند، ناگزیر بازگشت.

اکونومیست می افزاید که گفته شده میرحسین موسوی، دیگر رهبر مخالفان که به اعتقاد مردم برنده واقعی انتخابات است، در یک مرکز فرهنگی در حصر نیروهای دولتی قرار گرفت و از حضور احتمالی محمد خاتمی، رئیس جمهوری اصلاح طلب سابق و حامی مخالفان هم خبری در دست نیست اما حتی بدون حضور سرشناسان جنبش هم دشمنان دولت به خیابان ها ریختند.

مرگ بر هیچکس!

اکونومیست می نویسد که مانند قبل، این بار هم نفرات نیروی انتظامی و بسیج، که یک واحد شبه نظامی و حامی آقای احمدی نژاد و تحت امر سپاه پاسداران است، به خیابان ها آمدند، تظاهرکنندگان را کتک زدند، بازداشت کردند و زیر رگبار گاز اشک آور گرفتند در حالیکه تظاهرکنندگام شعار "مرگ بر دیکتاتور" سر می دادند و آیت الله علی خامنه ای، رهبر ارشد حکومت را قاتل می خواندند هرچند در این میان، تعدادی از تظاهرکنندگان هم، در یک نوآوری بی سابقه، شعار "مرگ بر هیچکس" دادند.

به نوشته این نشریه، در مراسم رسمی سالگرد اشغال سفارت آمریکا، طبق معمول نسبت به رهبران رژیم ابراز وفاداری شد، تظاهرکنندگان پرچم های آمریکا و اسرائیل را به آتش کشیدند و به سخنرانی علیه آمریکا گوش دادند، اما فیلم های ویدیوئی تظاهرات مردم نشان می دهد که در گردهمایی معترضان، به جای پرچم دیگر کشورها، تصویر چهره ریشدار آقای خامنه بود که لگدمال می شد.

مضمون مراسم رسمی ابراز مخالفت مجدد با آمریکا بود

اکونومیست می افزاید که در بحران پایان ناپذیر پس از انتخابات، چهره رهبران حکومتی ایران همچنان مخدوش می شود و اگر خواست معترضان در برکناری دولت هم محقق نشود، مشروعیت آن به شکلی که پیشتر حتی تصور آن هم نمی شد زیر سئوال رفته است.

این هفته نامه می نویسد که اختلاف های اساسی باعث شکاف در رده های بالای سیاسی و مذهبی جمهوری اسلامی شده و یک روز قبل از مراسم اشغال سفارت، آیت الله حسینعلی منتظری، از مراجع تقلید شیعیان که زمانی جانشین آیت الله روح الله خمینی محسوب می شد، گفت که اشغال سفارت در سال 1979 اقدامی اشتباه بود.

اکونومیست اظهار می دارد که ممکن است شرایط کنونی باعث شود که دولت ایران در برابر جدیدترین پیشنهاد غرب برای حل بحران هسته ای این کشور هم دچار چند صدایی شود.

این هفته نامه یادآور می شود که باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، در بیانیه ای در آستانه سالگرد اشغال سفارت آمریکا، گفت که مایل به دخالت در امور داخلی ایران نیست اما تاکید کرد که اگرچه هنوز هم به جای مشت گره کرده، دستی گشاده به سوی ایران دارد، اما بر عهده دولت ایران است که این دست را بفشارد و در مقابل، آقای خامنه ای، در واکنش نسبت به این اظهارات، بار دیگر آمریکا را به خاطر دیدگاه آن کشور نسبت به برنامه اتمی جمهوری اسلامی هدف حملات شدید لفظی قرار داد.

در کمتر از ١٥٠ روز در ايران ١٠٠ روزنامه‌نگار بازداشت شده‌ا

sui1 — Fri, 06 Nov 2009 10:24:53 GMT

در کمتر از ١٥٠ روز در ايران ١٠٠ روزنامه‌نگار بازداشت شده‌اند

گزارشگران بدون مرز بار ديگر نگرانی خود را از وضعيت آزادی مطبوعات و روزنامه‌نگاران بازداشت شده در ايران اعلام می‌کند. فرهاد پولادی گزارشگر خبرگزاری فرانسه، نفيسه زارع کهن همکار بسياری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب روز گذشته در پی تظاهرات‌های خيابانی سی‌امين سالگرد اشغال سفارت امريکا در تهران بازداشت شدند. يکروز پيش از آن حسن اسدی زيدآبادی فعال حقوق بشر و وبلاگ نويس بازداشت شده بود. در کمتر از ١٥٠ روز پس از آغاز اعتراضات خيابانی به انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد در انتخابات ٢٢ خرداد ماه، دست‌کم ١٠٠ روزنامه‌نگار و وب‌نگاردر ايران بازداشت شده اند که ٢٣ تن از انها همچنان در زندان بسر می برند. در ايران هم اکنون ٣٢ نفر از حرفه‌کاران رسانه‌ها زندانی هستند.

گزارشگران بدون مرز در اين باره اعلام می‌کند: "بازداشت های غير قانونی و ربودن روزنامه‌نگاران در ايران ادامه دارد. در کمتر از ١٥٠ روز پس از آغاز اعتراضات خيابانی به انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد در انتخابات ٢٢ خرداد ماه، دست‌کم ١٠٠ روزنامه‌نگار و وب‌نگاردر ايران بازداشت شده اند. بيش از ٥٠ روزنامه نگار مجبور به ترک کشور شده اند. روزنامه نگارانی که در کشور مانده‌اند به شکل مداوم مورد تهديد و پيگرد قضايی قرار دارند. برخی از روزنامه‌نگاران محاکمه شده در " دادگاهای استالينی" به احکام سنگين محکوم شده‌اند و از حق تجديدنظر خواهی نيز محروم هستند. اين وضعيت غير قابل تحمل است جامعه جهانی بايد کمک روزنامه نگاران ايران بشتابد."

١٣ آبان فرهاد پولادی گزارشگر آژانس فرانس پرس در تهران از سوی ماموران اطلاعاتی بازداشت و به محل نامعلومی منتقل شده است. خبرگزاری فرانسه از نادر خبرگزاری‌های فعال در ايران است. فرانس پرس اعلام کرده است که روز گذشته برای تهيه گزارش از تظاهرات مجوز داشته است. " نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی فرهاد پولادی را هنگامی که بر ترک يک موتور سوار بود متوقف کرده‌اند. به گفته راننده موتور، نيروهای امنيتی پس از ضبط موبايل فرهاد پولادی وی را با خود برده‌اند." از تاريخ ١٦ خرداد ماه وزارت ارشاد طی نامه‌ای " تهيه گزارشات از تظاهرات های غير قانونی" را برای خبرگزاری های خارجی" ممنوع اعلام کرده است. محل نگاهداری و دليل بازداشت اين روزنامه‌نگار نامعلوم است.

نفيسه زارع کهن همکار بسياری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب و وبلاگ نويس روزمره‌گی‌ها به همراه همسرش حجت شريفی يکی از فعالان دانشجويی در همين روز بازداشت و به محل نامعلومی منتقل شده است.

يک روز پيش از تظاهرات ١٣ ابان تعدادی ديگر از فعلان مدنی و روزنامه نگاران دستگير شدند از جمله حسن اسدی زيدآبادی فعال حقوق بشر و وبلاگ نويس آوازنو از سوی ماموران امنيتی بازداشت شده بود.

گزارشگران بدون مرز همچنين از بازداشت نگار سايه روزنامه نگار مستقل و همکار بسياری از رسانه های آنلاين در اوائل ابان ماه مطلع شده است. همسر اين روزنامه نگار پيش از اين در مراسم دعای کميل که قرار بود برای آزادی سيدشهاب الدين طباطبايی عضو زندانی شورای مرکزی جبهه مشارکت برگزار شود، دستگير شده بود. هادی حيدری کاريکاتوريست ايرانی و همکار بسياری از روزنامه های ايران نيز از جمله بازداشت شدگان اين مراسم بود که همچنان در زندان اوين بسر می برد.

گزارشگران بدون مرز

گزارشی از بازداشت های روز پنجشنبه

sui1 — Fri, 06 Nov 2009 10:22:22 GMT

گزارشی از بازداشت های روز پنجشنبه

تجمع اعتراضی خانواده ها دستگیرشدگان ۱۳ آبان در مقابل بازدشتگاه وزرا و دادگاه انقلاب

صبح روز پنجشنبه ده ها نفر از خانواده های دستگیر شدگان سیزده آبان در مقابل بازداشتگاه وزرا و پلیس امنیت تجمع کردند که با برخورد وحشیانه و غیر انسانی مامورین مواجه شدند

به گزارش فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران، تعداد زیادی از دختران و زنان جوانی که در جریان اعتراضات روز چهارشنبه ۱٣ آبان دستگیر شده بودند، به بازداشتگاه وزرا منتقل شدند. آنها در شرایط غیرانسانی و با تحقیر و توهین مامورین بازداشتگاه مواجه بودند و در سلولهایی قرار داده شدند که بسیار کثیف می باشد و بازداشت شدگان به دلیل کمبود جا به سختی قادر به استراحت بودند. از غروب امکان استفاده از سرویسهای بهداشتی از آنها سلب شد و از دادن غذا به آنها خودای می شد. تعدادی از دستگیر شدگان در اثر ضربات باتون زخمی بودند و بدون درمان در جاهای بسیار محدود نگهداری می شوند.

صبح روز پنجشنبه ۱۴ آبان تعداد از زنان دستگیر شده را به دادگاه انقلاب انتقال دادند که برای بعضی از آنها قرار بازداشت صادر شد و به زندان اوین منتقل شدند و تعداد دیگر را به بازداشتگاه وزرا برگردانده شدند.

خانواده های دستگیر شدگان روز ۱٣ آبان از ساعت ۰۹:۰۰ صبح در مقابل بازداشتگاه وزرا تجمع کردند و خواستار آزادی عزیزان خود شدند. تعداد خانواده های که در مقابل بازداشتگاه وزرا تجمع کردند در حدود ۹۰ نفر تخمین زده می شد.

نیروهای سرگوبگر با باتون در مقابل خانواده ها قرار داشتند و به خانواده ها با الفاظ رکیک و غیر انسانی که فرهنگ خاص ولی فقیه است برخورد می کردند.

خانواده ها تا ساعت ۱۰:٣۰ در مقابل بازداشتگاه وزرا به اعتراضات خود ادامه دادند و وقتی که متوجه شدند فرزندانشان به دادگاه انقلاب منتقل شده اند، تجمع اعتراضی خود را در مقابل دادگاه انقلاب ادامه دادند. خانواده ها متوجه شدند که از درب پشتی دادگاه انقلاب در اتوبوسی با شیشه های مشکی حدود ۲۰ نفر از دختران و زنان جوان را به زندان اوین منتقل می کنند. این اعترضات تا ساعت ۱٣:۰۰ ادامه داشت.

بعضی از گزارشات حاکی از دستگیری بیش از ۱۰۰ نفر در اعتراضات روز ۱٣ آبان بوده است.

اخبار روز

به جرم دفاع از حقوق کارگران

sui1 — Fri, 06 Nov 2009 10:21:51 GMT

به جرم دفاع از حقوق کارگران

فعالین سندیکای نیشکر هفت تپه روانه ی زندان شدند

دو تن از اعضای هیئت مدیره شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه برای اجرای حکم حبس خود بازداشت و روانه زندان شدند.

به گزارش هرانا به نقل از واحد کارگری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، صبح روز جاری مورخ ۱۴ آبان ماه، جلیل احمدی و فریدون نیکوفر از اعضای هیئت مدیره شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت تپه پس راس ساعت ۱۰ صبح توسط حراست این شرکت بازداشت و ساعت ۱۴ به نیروی انتظامی تحویل شدند که این نیرو نیز نامبردگان را جهت اجرای حکم به زندان دزفول منتقل کرد.

این دو فعال کارگری پیشتر توسط شعبه اول دادگاه انقلاب دزفول به دلیل فعالیت های صنفی خود به تحمل شش ماه حبس تعزیری و شش ماه حبس تعلیقی محکوم شده بودند. حکم صادره در شعبه ۱٣ دادگاه تجدید نظر استان عیناً تائید و روز جاری توسط اجرای احکام دادگاه دزفول به اجرا گذارده شد.

لازم به ذکر است مهرماه سال جاری شعبه اول دادگاه انقلاب دزفول فعالان کارگری شرکت هفت تپه را به دلیل فعالیت های صنفی خود محکوم کرد، در این حکم علی‌ نجاتی، فریدون‌ نیکوفر، قربان علی‌پور و جلیل ‌احمدی به تحمل ۶ ماه حبس تعزیری و ۶ ماه حبس تعلیقی و محمد حیدری‌پور به تحمل چهار ماه حبس تعزیری و هشت ماه حبس تعلیقی محکوم شدند. مطلعان عنوان می دارند احکام زندان سایر فعالان کارگری این شرکت طی روزهای آتی به اجرا گذارده خواهد شد.

اخبار روز

جنبش های نوین3

sui1 — Sun, 01 Nov 2009 19:18:18 GMT

وجه تمایز این جنبش بر خلاف جنبش همبستگی گذشته که بر بنیاد یارانه رسانی شکل گرفته بود، در نشانه رفتن کل نظام ناظر بر اقتصاد جهانی بود. نیروی محرکه بسیاری از عناصر فعال جنبش‌های عدالتخواهی بین‌المللی رسیدن به این درک و احساس مسئولیت بود که ما همه شهروندان جهان و بویژه کشورهای غربی مسئولیت این قوانین غیرعادلانه را بدوش می‌کشیم. فقر، معضل مشترک ماست. ولی متأسفانه نهادهای معین و با صلاحیت بین‌المللی برای اتخاذ راهکارهای سیاسی مناسب وجود ندارند تا بتوانند این اعتراضات را به آنجا کانالیزه کند. این کمبود خشم و عصیان و سرکشی را موجب شد.

جنبشی که برآیند جنبش‌های متنوع است:

اهداف و خواسته‌های جنبش‌های عدالتخواهی بین‌المللی بسیار متنوع است. حرکت‌های اعتراضی موجود با هماهنگی و یکپارچگی کامل فاصلهٔ زیادی دارند. وجه مشترک همهٔ آنها در خصلت سیاسی بودن آنها است. در گذشته جنبش‌های خارج از پارلمان از طریق اهداف حداقل خود در پیوند و یگانگی با یکدیگر قرار می‌گرفتند. موردی که به "پلاتفرم حداقل" معروف بود. به‌این لحاظ طیف جنبش عموماً یک پیام را مطرح می‌کرد و با تکیه برآن به سازماندهی نیروهای خود اقدام می‌کرد. فرد‌گرائی سیاسی دهه‌های اخیر باعث دگرگونی در چنین همنوائی سیاسی شد. (تورن، ۲۰۰۲).

محدود شدن زمینه‌های مادی جنبش‌هائی که بر بستر منافع صرف طبقاتی شکل و سامان می‌یافتند، شرایط را برای ایجاد ائتلاف‌های گسترده و پر تعداد آسان‌تر کرد. به‌این دلیل در شبکه‌ها و اتحادهای رنگین‌کمان گونه ای که بوجود آمد دمکراسی دیگر بگونهٔ گذشته عمل نمی‌کرد. اصل رأی دادن برای تعیین پلاتفرم، شعار ویا موضع سیاسی واحد به سیاق گذشته در جنبش عدالتخواهی بین‌المللی امروز دیگر معنا نداشت. کثرت‌گرائی در سیاست، شعار و پرچم در جنبش نوین و نیز اجزاء و سازمان‌های تشکیل دهندهٔ آن، بیشتر نماد دمکراتیک محسوب می‌گردد. این درک از دمکراسی خود بازتابی از فردگرائی در سیاست می‌باشد. این ویژگی همراه با ساختار تشکیلات افقی و غیرهیرارشی این سازمان‌ها باعث شده تا جایگاه و مقام سیاسی این جنبش کمتر دیده شود. چنین گزینه‌ای از دمکراسی و شکل سازمانی برای فراهم کردن فضائی که همهٔ افراد با گرایشات متنوع سیاسی با حفظ مواضع بتوانند در ظرف آن بگنجند، بسیار مهم و بعضاً تعیین کننده بود، که بکار گرفته شد. مابازای این تحول فراهم شدن فضای مناسب‌تر برای جنبش‌هائی بود که تا دیروز تنها روی یک شعار و موضوع مشخص فعالیت می‌کردند. این جنبش‌ها در حال حاضر بلحاظ سیاسی بسیار وسیع‌تر و متنوع‌تر عمل می‌کنند. به این اعتبار زمینه‌های بسیار مناسبی برای شبکه‌ها و جنبش‌های درگیر در کارزار سیاسی فراهم می‌شود تا با تکیه بر شعار‌های مشابه به همگرائی در فعالیت خود برسند. بعبارت دیگر آنچه که در گذشته بعنوان شعار و پلاتفرم حداقل و مشترک جریان‌های سیاسی فعال معنا می‌شد، کامل‌تر شده و در مواقعی جای خود را به پدیدهٔ نوینی از شکل فعالیت سیاسی داده که می‌توان آنرا متد

جنبش های نوین 2

sui1 — Sun, 01 Nov 2009 19:15:18 GMT

قدرت‌های بازار توانستند تا با بهره‌گیری از لیبرالیزه کردن و برچیدن نظام و قوانین ناظر بر بازار، جامعهٔ مدنی را بلحاظ ایدئولوژیک خلع سلاح کنند. جنبشی که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ شکل گرفته بود رها شد. تنها استثائی که باقی ماند جنبش ضد آپارتاید و جنبش همبستگی در حمایت از جبههٔ کشورهای مقدم در مبارزه با رژیم نژادپرست پورتاریو بود. (سلستروم ۱۹۹۹). تنها جنبش‌های تک خواسته‌ای مانند جنبش صلح، محیط زیست و جنبش زنان باقی ماندند که در سال‌های بعد تحت نام جنبش آلترناتیو خود را نشان دادند. پایان موفقیت‌ها در کشورهای شمال و مشکل مدرنیته در جهان سوم تقریباً مقارن با فروپاشی نظام اتحاد شوروی بود. پی‌آمد این تحول باعث شد تا نئولیبرالیسم بتواند پایه‌های ایدئولوژیک خود را تقویت کرده و سلطهٔ خود را اعمال نماید. جنگ مغلوبه شده بود و دوران نبردهای سخت ایدئولوژیک به پایان رسید.

امروز بسیاری از فعالین دیروز فاقد هرگونه ایدئولوژی سیاسی هستند. این تودهٔ عظیم ضمن اینکه از وضعیت حاکم بر جهان ناراحت و خشمگین هستند معتقدند که دیگر کار چندانی نمی‌شود کرد. اتــوپــی سیاسی گذشته در نزد این افراد به دیستــوپــی سیاسی (ناامید بودن و منفی دیدن آینده) تبدیل شده است. (وینتهاگن، ۲۰۰۲). احساس و روحیهٔ بی‌خیالی بویژه در بخش زیادی از جوانان ......